Postęp, mechanizacja, automatyzacja - kojarzy nam się zawsze z czymś złym...W najlepszym przypadku mamy do niego stosunek ambiwalentny... Jest też tak z postępem w kuchni...Pomyślcie o ile różni się zaplecze i wyposażenie kuchni  dzisiejszego kucharza, cukiernika od tegoż, powiedzmy z XVIII wieku. Pomyślcie o ile różni się wyposażsenie dzisiejszej kuchni w przecietnym mieszkaniu na przeciętnym osiedlu od tego, czym dysponował cukiernik z zamierzchłych czasów...ile by dał, za posiadanie miksera....trudno powiedzieć...ale pewnie sporo...Z drugiej strony wyobraźmy sobie bary szybkiej obsługii...I już oglądamy zagadnienie z zupełnie innej strony.

Efektów postępu doświadczyłam na sobie... A miwnowicie w kwesti bez-ów...

Nigdy nie chciały się udać. Zawsze z pięknych ciasteczek wychodziły plaskie placki, niejednokrotnie płaskie, zbrązowiałe i gorzkie jak piorun...Fee....Aż los obdarzył mnie piekarnikiem z termoobiegiem. Od tego czasu robiłam bezy trzykrotnie - trzykrotny SUKCES. Przez naprawdę wielkie S.

Przepis jest prosty jak sznurek a efekt zachwycający

SKŁADNIKI:

- białka z 4 jaj

-sól

-łyżeczka soku z cytryny

-250g cukru

-Potrzebna będzie też szprycka, papier do pieczenia i stalowe nerwy... :-)

WYKONANIE:

Do białek wsypujemy porządna szczyptę soli. Ubijamy mikserem na wysokich obrotach. (Sól działa jak magia - sprawia, że białko zawsze się ubija. Raz nawet mi się ubiło - na przekór wszystkim szkołom cukierniczym- kiedy do białka dostała się odrobina żółtka). Piana ma być sztywna - prosty test - odwracamy miskę do góry dnem, jeśli piana nie wylądowała na blacie, pierwszy test zaliczony.

Teraz dodajemy do piany sok z cytryny.

Po chwili wsypuejmy PARTIAMI cukier. Chodzi o to, żeby pierwszą połowę cukru dodawać po łyżcę. Potem wsypać całość i miksować, aż piana zrobi się lśniąca. To naprawdę daje się zauważyć - jak zrobi się lśniąca - od razu widać, że to ten właśnie moment. Piana ma być ndal sztywna - dokonać należy próby - tej samej, co wspomniana powyzej. Zupełnie nie należy się przejmować mikroskopijnymi cukrowymi gudkami - mależy je zignorować, jeśli wszystkie pozosałe paramwtry zostały spełnione.

Teraz moment wymagający stalowych nerwów. Masę należy przeładować do szprycy  i wyciskać małe beziki - no chyba, że ktoś ma życzenie zrobić tort bezwy. Przekładanie masy to walka z wiatrakami. Masa przykleja się do łyżki i nie chce wcale wylądować w szprycy, trzeba wypróbować rozliczne fortele, żeby ją tam umieścić. Milczemiem pominę jakie są to fortele. W każdym razie efekt jest taki, że cała szpryca się lepi, łyżka na całej długości jest w pianie, wy jesteście w pianie, kuchnia jest w pianie.

Ale za to macie całą blachę bezów....

Teraz ustawiamy piekarnik na 100 stopni C z TERMOOBIEGIEM. (Podobno jak się nie dysponuje termoobiegirm, należy piekarnik nagrzać do 120 stopni C, ale tego sposobu nie próbowałam) Po1 godzinie (mi się raz zdarzyło nawet trzymać bezy 1 godz. 20 min) mamy dotowe bezy. Jeśli macie wątpliwości cyz to już wyjmijcie jedną z piekarnika i obadajcie. Powinna być....bezowa... I już są!!!

W zgrupowaniu...

W pojedynkę...

Industrialnie.....